Menu

X Omdat je bent ingelogd zie je op deze pagina de berichten uit al je groepen. Alleen jij ziet deze informatie.

Buurtverhaal:

Jonge mantelzorger (2017)

Kim Falk
Gepubliceerd op 24 juli 2017

Een dag uit het leven van de jonge mantelzorger
 
 
Het is 6.30 uur en de wekker gaat. Ik spring uit bed, want er moet nog veel gebeuren voor ik naar school kan. De afwas van gister staat er nog, ik ben er niet meer aan toe gekomen gisteravond. Heb tot 23.00 uur huiswerk zitten maken en was daarna zo moe dat ik wel moest gaan slapen. Ik ruim eerst de afwas op en maak dan mama pas wakker. Ze is ongerust over papa, dus zij kan wel extra slaap gebruiken.

Als ik zorg dat het huis netjes is, hoeft zij zich daar geen zorgen over te maken. De was die ik er gisteravond, toen ik naar bed ging in heb gegooid, hang ik eerst even op. Ik doe de afwas en zet daarbij de muziek aan om mijn hoofd leeg te maken. Mijn hoofd zit vol met het plannen van de dingen, dat ik het fijn vind even een moment nergens aan te denken en te genieten van de muziek. Ik ga mama wakker maken en smeer voor mama, Teuntje (mijn zusje) en mij een lunchpakket voor die dag. Ik neem de laatste dingen door voor mijn proefwerk natuurkunde vanmiddag.

Op school aangekomen, zit ik tijdens mijn geschiedenis les te bedenken hoe ik mijn middag het beste in kan delen, zodat mama niet teveel stress heeft. Ik weet het! Ik kook vanmiddag een maaltijd die ik mee kan nemen naar het ziekenhuis, zodat we tussendoor niet naar huis hoeven of dat dure ziekenhuiseten hoeven te halen. Is voor papa ook gezellig dat wij kunnen blijven eten, hij is al zo veel alleen.

Gelukkig, even een tussenuur, kan ik nog even de leerstof doorlezen voor mijn proefwerk straks. Willem, Pim en Jop vragen me vanmiddag mee te gaan voetballen op het veld bij ons achter de school. Hoe moet ik nu vertellen dat ik niet kan? Ik zeg dat ik moet oppassen op mijn zusje en hem beloofd heb naar de kinderboerderij te gaan. Ik weet zeker dat de jongens niet mee willen naar een kinderboerderij, dus dat ze niet door zullen vragen of ze anders bij mij kunnen komen voetballen.

Het laatste uur is aangebroken, de tijd gaat voor mijn gevoel zo langzaam. Ik zit op het puntje van mijn stoel om zo gelijk weg te kunnen. De les duurt nog vijf minuten en ik heb alles behalve mijn pen en werkboek ingepakt. De bel! Ik ga zo snel ik kan naar mijn fiets om boodschappen te doen, zodat ik een maaltijd kan maken. Te hebben gekookt en alles in bakjes hebben gedaan, red ik de bus van 16.03 uur.

Mama zal zich afvragen waar ik blijf. Ik app haar dat ik onderweg ben en app mijn badmintontrainer dat ik vanavond niet kan komen trainen. Is al de zoveelste keer dat ik moet afzeggen, maar ik wil liever naar papa dan dat ik moet trainen. Ik kan het mama ook niet aandoen dat ze mij ook nog moet brengen en halen. Ik ben blij dat ik papa zo weer ga zien en de hele avond bij hem kan blijven. Ook wel spannend hoor, hoe zou hij erbij liggen? Zal het al beter zijn dan gister? Of is hij misschien wel achteruit gegaan? Zal hij nog evenveel slangetjes hebben? Dit is de derde keer in zeven maanden dat hij is opgenomen. Hij ligt hier nu alweer twee weken. Ik mis hem toch wel als hij in het ziekenhuis ligt. We mogen iedere dag maar van 15.00 uur tot 20.00 uur bij hem zijn. De rest van de tijd is hij helemaal alleen. Op school heb ik het maar niet verteld. Dadelijk vinden kinderen mij raar of denkt de meester dat ik het verzin om betere cijfers te krijgen.

Het is fijn om papa weer te zien. Ik probeer grapjes te maken en spelletjes (zoals galgje) te verzinnen om de tijd zo goed en gezellig mogelijk door te komen. Door dit soort makkelijke spelletjes te doen kan papa ondanks dat hij ziek is ook een beetje meedoen. Iedereen is aan het lachen, dat is fijn om te zien. Ik maak me, terwijl het gezellig is, toch zorgen om mijn proefwerk voor morgen. Ik heb nog niets kunnen doen. Als ik vanavond thuis ben kan ik dat wel gelijk doen, dan sta ik morgen wel weer vroeg op om de afwas van vanmiddag nog op te ruimen.

Reacties



Bekijk alle verhalen in je buurt »